พระรองช้ํารักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!

โดย แคลร์ออสติน

0 สมาชิกล่าสุดตอนที่ 72

แสงเทียนมงคลในห้องหอสว่างวูบไหว กลิ่นกํายานหอมกรุ่นที่ควรจะสร้างบรรยากาศโรแมนติก กลับกลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาของ ‘ยาปลุกกําหนัด’ ขนานแรงที่ซ่อนอยู่ในสุรามงคล! เมิ่งซี หญิงสาวจากศตวรรษที่ 21 ที่จับพลัดจับผลูข้ามเวลามาเป็น ‘ฮูหยินรับจ้าง’ หอบหายใจสะท้าน สติสัมปชัญญะของนางกําลังถูกหลอมละลายด้วยความรุ่มร้อนที่แผดเผาจากภายใน “คุณชาย... ท่านมีวรยุทธ์ไม่ใช่หรือเจ้าคะ รีบเดินลมปราณสกัดจุดขับพิษออกไปเหมือนในหนังจีนสิ!” นางร้องบอกบุรุษรูปงามที่กําลังนั่งกําผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อขาว ไป๋อวี้เฉิน คุณชายใหญ่สกุลไป๋ผู้มักจะเยือกเย็นอยู่เสมอ บัดนี้ใบหน้าคมคายกลับแดงซ่าน แววตาที่เคยมองนางอย่างว่างเปล่าตามประสา ‘คู่แต่งงานกํามะลอ’ กลับเต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาที่พยายามสะกดกลั้นสุดฤทธิ์ “วิชาเดินลมปราณขับพิษ... มีแต่ในนิยายประโลมโลกเท่านั้นแหละเมิ่งซี” เขาเค้นเสียงตอบอย่างยากลําบาก มือหนาที่สั่นเทาคว้ามีดสั้นออกมาจากหีบ “ข้าจะกรีดแขนตัวเอง... ความเจ็บปวดจะทําให้ข้ามีสติ จะได้ไม่ล่วงเกินเจ้า” “ท่านบ้าไปแล้วหรือ! ส่งมีดมาให้ข้านะ!” ด้วยความตกใจ นางถลาเข้าไปแย่งมีด ทว่าจังหวะที่ยื้อแย่ง ขาเจ้ากรรมกลับสะดุดเข้ากับชายชุดเจ้าสาวสีแดงชาด ร่างของทั้งสองจึงเสียหลักล้มกลิ้งลงไปบนเตียงกว้างอย่างพอดิบพอดี! สัญญาวิวาห์ที่ตกลงกันไว้ดิบดีว่าจะเป็นเพียง ‘สามีภรรยาในนาม’ และจะหย่าขาดกันในภายหลัง กําลังจะถูกฉีกกระจุยไม่มีชิ้นดี... ใครจะไปคาดคิดว่า การเมาหัวทิ่มเพราะถูกแฟนทิ้ง แล้วบังเอิญก้มลงเก็บหยกประหลาดได้ในคืนนั้น... จะนําพานางข้ามมิติเวลามาเผชิญหน้ากับความวุ่นวาย และกําลังจะเสียตัว เอ้ย! เสียจูบแรกให้กับสามี(กํามะลอ) ในสภาพที่หนีไปไหนไม่ได้แบบนี้!