หวนคืนครานี้ ข้าขอตัดใจจากท่านอ๋อง

โดย ม่านหมอก

0 สมาชิกล่าสุดตอนที่ 84

เมื่อคนที่เคยไม่รัก กลับกลายเป็นคนที่กลัวสูญเสียที่สุด หลินเยว่ชิงเคยคิดว่าความรักของนางช่างยิ่งใหญ่ นางยอมทําทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นภรรยาของเซียวจิ่งเหยียน ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ที่ไม่เคยมีใจให้นางแม้แต่น้อย นางใช้ทั้งเล่ห์เหลี่ยม น้ําตา และชื่อเสียงของตระกูลแม่ทัพบีบบังคับให้เขาต้องแต่งงานด้วย นางเคยคิดว่าเมื่อได้ครอบครองสถานะพระชายาแล้ว ทุกอย่างจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป นางเคยเชื่อว่าความจริงใจจะสามารถละลายหัวใจที่เย็นชาได้ แต่สุดท้าย สิ่งที่นางได้รับกลับมีเพียงความเย็นชา คืนเข้าหอ เขาไม่แตะต้องนาง ยามนางเจ็บป่วย เขาไม่ถามไถ่ ยามนางร้องไห้ เขาไม่ปลอบ ยามนางหึงหวง เขากลับยิ่งรังเกียจ และในวันที่นางถูกโจรลักพาตัว เขาได้รับข่าวว่านางกําลังจะตาย แต่กลับเลือกไม่ออกตามหา เพราะสําหรับเขา... “ต่อให้นางตาย ข้าก็ไม่จําเป็นต้องเสียคนไปช่วย” หลินเยว่ชิงตายพร้อมหัวใจที่แตกสลาย แต่สวรรค์กลับให้โอกาสนางอีกครั้ง นางย้อนกลับมาในร่างเดิม หลังจากแต่งงานกับเขาได้เพียงไม่กี่วัน คราวนี้นางสาบานว่าจะไม่รักเขาอีก ไม่เรียกร้อง ไม่อ้อนวอน ไม่หึงหวง ไม่รอ และไม่ว่าเขาจะทําดีเพียงใด นางก็จะไม่ยอมให้หัวใจของตัวเองกลับไปตกอยู่ในมือเขาอีก แต่สิ่งที่หลินเยว่ชิงไม่รู้คือ... วันที่นางหยุดวิ่งตามเขา กลับเป็นวันที่เซียวจิ่งเหยียนเริ่มหันกลับมามองนางเป็นครั้งแรก จากพระชายาที่เคยตามติดสามีทุกฝีก้าว หลินเยว่ชิงกลับกลายเป็นสตรีที่ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เขาถามว่านางจะไปไหน นางตอบว่า “เรื่องของข้า” เขาถามว่าจะกลับกี่โมง นางตอบว่า “ยังไม่รู้” เขากลับจวนช้า นางไม่รอ เขาไม่กลับ นางก็หลับ เขาอยู่กับหญิงอื่น นางกลับไม่ถาม จากเดิมที่เขาเคยรําคาญทุกครั้งที่เห็นหน้านาง กลับกลายเป็นว่าเมื่อไม่ได้เห็นนางเพียงครึ่งวัน เขากลับรู้สึกว่าจวนอ๋องเงียบเกินไป เขาเริ่มถามพ่อบ้านว่า “พระชายายังไม่กลับหรือ?” เริ่มส่งคนไปรับนาง เริ่มให้คนเฝ้าคอยคุ้มกันนาง และเริ่มหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นบุรุษอื่นเข้าใกล้นาง แต่สิ่งที่ทําให้เซียวจิ่งเหยียนหวาดกลัวที่สุดไม่ใช่การที่หลินเยว่ชิงเปลี่ยนไป แต่คือการที่นางกําลังค่อย ๆ ใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องมีเขา นางมีงานของตัวเอง มีทรัพย์สินของตัวเอง มีความคิดของตัวเอง มีคนที่เคารพนาง และวันหนึ่ง... เขาได้ยินนางพูดกับบิดาว่า “หากถึงวันที่การหย่าจะไม่ทําให้ตระกูลเดือดร้อน ข้าจะขอจากไป” เซียวจิ่งเหยียนที่บังเอิญได้ยินถึงกับยืนนิ่ง คืนนั้นเขานอนไม่หลับ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่บุรุษผู้ไม่เคยกลัวการสูญเสียกลับถามตัวเองว่า “ถ้านางจากไปจริง ๆ ข้าจะทําอย่างไร?” จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อหลินเยว่ชิงถูกลอบสังหาร คนร้ายหลายสิบคนบุกเข้าหานางกลางตลาด นางเกือบถูกดาบแทง แต่เซียวจิ่งเหยียนกลับมาถึงในวินาทีสุดท้าย เขาไม่ถามว่านางไปทําอะไร ไม่ตําหนิ ไม่โกรธ เขาเพียงจับแขนของนาง ตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียด “เจ็บตรงไหน?” “ไม่เจ็บ” “แน่ใจ?” “เจ้าค่ะ” เขามองแขนเสื้อที่ขาด “นี่เรียกว่าไม่เจ็บ?” หลินเยว่ชิงหัวเราะ “เป็นเพียงแผลเล็กน้อย” เซียวจิ่งเหยียนกลับดึงนางเข้าไปกอดแน่น “สําหรับข้าไม่เล็ก” หลินเยว่ชิงนิ่งอยู่ในอ้อมแขน เพราะคําพูดนี้... เป็นสิ่งที่นางเฝ้ารอมาทั้งชีวิต แต่ในชาตินี้ นางไม่กล้ารับมันไว้ในหัวใจอีกแล้ว นางจึงผลักเขาออกเบา ๆ “ท่านอ๋อง ท่านไม่ต้องทําดีกับข้าขนาดนี้ก็ได้” “เพราะอะไร?” “เพราะข้าไม่อยากเข้าใจผิด” เขานิ่ง “ข้าไม่ได้ทําให้เจ้าเข้าใจผิด” “แต่สิ่งที่ท่านกําลังทํา...มันเหมือนคนที่กําลังสนใจภรรยา” เขามองนางตรง ๆ “แล้วถ้าข้าสนใจจริงเล่า?” หลินเยว่ชิงหัวใจเต้นแรง แต่กลับตอบเพียง “ข้าก็จะไม่เชื่อ” คําตอบนั้นทําให้เซียวจิ่งเหยียนเจ็บยิ่งกว่าถูกดาบแทง เพราะเขาเพิ่งรู้ว่า... คนที่เคยรักเขาจนยอมตาย ตอนนี้กลับไม่เชื่อแม้แต่คําว่า “ข้าสนใจเจ้า” ฉากโรแมนติกที่ทําให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างแท้จริง เกิดขึ้นในคืนฝนตก หลินเยว่ชิงฝันร้ายถึงคืนที่ถูกโจรจับ นางสะดุ้งตื่น ร่างกายสั่นเทา หายใจไม่ทั่วท้อง เสียงฝนกระทบหน้าต่างดังไม่หยุด ภาพอดีตกลับมาเหมือนจริง นางเห็นตัวเองนอนจมกองหิมะ เห็นเลือด เห็นเงาของคนที่เดินจากไป และเห็นเซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ไกล ๆ โดยไม่ยื่นมือมาช่วย นางร้องออกมา ประตูห้องเปิด เซียวจิ่งเหยียนวิ่งเข้ามา “เยว่ชิง!” นางมองเขาด้วยดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อย่าไป...” เขาชะงัก “ข้าอยู่นี่” นางไม่รู้ด้วยซ้ําว่าตัวเองกําลังทําอะไร เพียงคว้าแขนเสื้อเขาเอาไว้ “คืนนี้...ท่านอย่าไปได้หรือไม่?” เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนั่งลงข้างเตียง “ข้าไม่ไป” “สัญญา?” “สัญญา” นางเอนตัวเข้าหาเขาอย่างช้า ๆ ศีรษะวางลงบนไหล่กว้าง เขาไม่ได้ผลักออก กลับยกมือขึ้นลูบผมนางเบา ๆ “หลับเถอะ” “ท่านอ๋อง” “อืม?” “ถ้าวันหนึ่งข้ากลับไปเกลียดท่านอีก...” เขาหยุด “ข้าจะทําอย่างไร?” เซียวจิ่งเหยียนตอบโดยไม่ลัง