หวนชะตาครานี้ ข้าขอทวงคืนทุกสิ่ง

โดย ม่านหมอก

0 สมาชิกล่าสุดตอนที่ 160

เสิ่นชิงเหยา คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเสิ่น เติบโตมาท่ามกลางความรักของครอบครัว แม้ตระกูลของนางจะไม่ใช่ขุนนางใหญ่ แต่บิดา เสิ่นหย่งเฉิง เป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่ง มีทั้งกิจการผ้า ร้านยา โกดังสินค้า และเส้นทางคาราวานเชื่อมต่อหลายเมือง ชีวิตของชิงเหยาจึงแทบไม่เคยรู้จักคําว่าขาดแคลน สิ่งเดียวที่นางเชื่อว่ามีค่ามากกว่าทรัพย์สมบัติ คือความรักของ กู้ฉางอวี่ ชายหนุ่มผู้มีชาติกําเนิดดีแต่ตระกูลกําลังตกต่ําเข้าหานางอย่างอ่อนโยน เขาไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจที่ตระกูลเสิ่นเป็นเพียงพ่อค้า ทั้งยังเคยช่วยเหลือนางหลายครั้ง จนชิงเหยาเชื่อว่าตนได้พบชายที่รักนางโดยไม่สนใจทรัพย์สิน หลังแต่งงาน นางจึงมอบความไว้วางใจให้สามีอย่างหมดหัวใจ เมื่อเขาบอกว่าไม่อยากให้นางเหน็ดเหนื่อยกับกิจการ นางยอมมอบสิทธิ์ดูแลร้านค้าให้ เมื่อเขาขอใช้เงินเพื่อสร้างอนาคต นางไม่เคยปฏิเสธ เมื่อเขาแนะนําคนของตนเข้ามาช่วยกิจการตระกูลเสิ่น นางก็ไม่เคยสงสัย กว่าจะรู้ว่าความไว้วางใจของตนกําลังถูกใช้เป็นอาวุธ ทุกอย่างก็สายเกินไป ตระกูลเสิ่นถูกลากเข้าไปพัวพันกับคดีทุจริตเสบียงหลวง เสิ่นจื่ออัน น้องชายเพียงคนเดียวของนางถูกใส่ร้ายและเนรเทศ บิดาวิ่งเต้นหาหลักฐานจนล้มป่วยเสียชีวิต ส่วนมารดาตรอมใจตายหลังสูญเสียสามีและบุตรชาย ชิงเหยายังไม่ทันตั้งตัว กิจการและทรัพย์สินของตระกูลก็ทยอยเปลี่ยนมือ และคนที่ถือสิทธิ์ควบคุมทุกอย่างกลับเป็นสามีของนางเอง ความจริงอันโหดร้ายยิ่งกว่านั้นคือ ซูหว่านโหรว หญิงที่กู้ฉางอวี่เคยบอกว่าเป็นเพียงหญิงกําพร้าที่เขาสงสาร แท้จริงคือคนรักลับของเขา แม้แต่ กู้อวี้เฉิง บุตรชายที่ชิงเหยาคิดว่าถูกส่งไปศึกษากับอาจารย์ต่างเมือง ก็ถูกกู้ฉางอวี่นําไปให้ซูหว่านโหรวเลี้ยงดูเป็นเวลาหลายปี จนเด็กน้อยลืมเลือนมารดาผู้ให้กําเนิด และเรียกหญิงอื่นว่า “ท่านแม่” ชิงเหยาจึงเพิ่งเข้าใจในวันที่แทบไม่เหลืออะไรว่า การแต่งงานที่นางคิดว่าเกิดจากความรัก อาจเป็นแผนการที่เริ่มต้นขึ้นก่อนนางก้าวเข้าพิธีวิวาห์เสียอีก หลังได้รับข่าวว่าน้องชายพลัดตกหน้าผาระหว่างถูกควบคุมตัวและแทบไม่มีโอกาสรอด ชิงเหยาสูญเสียความหวังสุดท้าย นางสิ้นใจในเรือนท้ายจวนพร้อมคําอธิษฐานว่า หากสวรรค์ยอมมอบชีวิตให้อีกครั้ง นางจะไม่ยอมเป็นหญิงโง่งมที่ฝากชะตาไว้ในมือสามีอีก เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง— ชิงเหยากลับมาอยู่ในวัยสาว หลังแต่งงานกับกู้ฉางอวี่เพียงสามเดือน บิดายังมีชีวิต มารดายังรอนางกลับบ้าน น้องชายยังเป็นคุณชายผู้ร่าเริง สาวใช้คนสนิทที่เคยตายอย่างมีเงื่อนงําก็ยังอยู่ข้างกาย และที่สําคัญ ทรัพย์สินของตระกูลเสิ่นส่วนใหญ่ยังไม่ตกอยู่ในมือกู้ฉางอวี่ ชิงเหยาจึงเริ่มเปลี่ยนชะตาจากสิ่งแรกที่เคยทําผิดพลาด เอกสารมอบสิทธิ์ดูแลร้านค้าซึ่งชาติแรกนางเคยลงนามโดยไม่อ่าน กลายเป็นกับดักชิ้นแรกที่นางเตรียมย้อนกลับไปเล่นงานสามี ภายนอกชิงเหยายังคงเป็นภรรยาที่สุขุม นุ่มนวล และไม่แสดงออกว่ารู้ความจริง นางปล่อยให้กู้ฉางอวี่เชื่อว่าตนยังสามารถหลอกใช้ภรรยาได้เหมือนเดิม ขณะที่เบื้องหลังนางค่อย ๆ แยกสินเดิมออกจากทรัพย์สินจวน เปลี่ยนผู้ดูแลบัญชี ปกป้องตราประทับของตระกูล และตามหาคนที่กู้ฉางอวี่เคยแทรกเข้ามาในกิจการ นางยังตามจับตาซูหว่านโหรว หญิงที่เคยพรากทุกสิ่งไปจากตน โดยไม่รีบเปิดโปงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เพราะชิงเหยารู้แล้วว่า การเอาคืนด้วยอารมณ์มีแต่จะทําให้ศัตรูระวังตัว ครั้งนี้นางต้องการหลักฐาน และต้องการรู้ว่า ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังกู้ฉางอวี่ ระหว่างตรวจสอบความผิดปกติของกิจการ ชิงเหยากลับพบว่าเส้นทางคาราวานของตระกูลเสิ่นกําลังถูกใช้ลักลอบขนสินค้าบางอย่างโดยที่ครอบครัวนางไม่รู้เรื่อง ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นเดียวกับคดีเสบียงหลวงที่เคยทําลายตระกูลในชาติแรก การสืบหาความจริงทําให้นางได้พบ เผยจิ่งเหิง อ๋องหนุ่มผู้ดํารงตําแหน่งผู้ตรวจการพิเศษแห่งราชสํานัก เขาเป็นชายสุขุม เย็นชา ระมัดระวัง และไม่เชื่อใจใครง่าย ๆ ในตอนแรกเผยจิ่งเหิงสงสัยชิงเหยา เพราะสตรีที่ควรใช้ชีวิตอยู่หลังเรือนกลับรู้เรื่องการค้า บัญชี และเส้นทางลําเลียงสินค้าลึกซึ้งเกินธรรมดา ยิ่งนางสามารถคาดการณ์ความเคลื่อนไหวของศัตรูได้หลายครั้ง เขายิ่งต้องการรู้ว่านางกําลังปิดบังอะไร ส่วนชิงเหยาเองก็ไม่คิดฝากความหวังไว้กับชายใดอีกแล้ว นางจึงร่วมมือกับเขาเพียงเพื่อผลประโยชน์ ทว่าเมื่อผ่านเหตุการณ์อันตรายร่วมกันครั้งแล้วครั้งเล่า ความสัมพันธ์กลับค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง เผยจิ่งเหิงไม่เคยขอให้นางมอบกิจการให้เขาดูแล ไม่เคยใช้คําว่าห่วงใยเพื่อควบคุมการตัดสินใจ และไม่เคยเรียกร้องให้นางพิสูจน์ความรักด้วยการเสียสละ ยามนางต้องการความช่วยเหลือ เขาช่วย ยามนางต้องการต่อสู้ด้วยตนเอง เขาถอยออกมาและยืนอยู่ด้านหลัง สิ่งเหล่านี้ทําให้ชิงเหยาเริ่มเข้าใจว่า สิ่งที่นางเคยได้รับจากกู้ฉางอวี่อาจไม่ใช่ความรักอย่างที่เข้าใจมาตลอด ขณะเดียว