ทวงแค้นข้ามกาลเวลา

โดย ชาไทยเย็น

0 สมาชิกล่าสุดตอนที่ 74

"อิ่นหลง" นักฆ่ามือหนึ่งถูกสั่งฆ่าโดยคนที่รักที่สุด นางภาวนาขอให้ได้มีโอกาสกลับมาเพื่อ "แก้แค้น" สวรรค์ประทานโอกาสนั้นให้กับนางเพื่อกลับมาในร่างของ..... "ไป๋ซูเม่ย" สตรีงดงามอันดับหนึ่งของหยางโจว บุตรท่านหมอหลวงไป๋เหลียน โชคดีที่มีทั้งวิชายุทธ์ที่ติดกายมาจากชาติที่แล้ว และยังมีความรู้ในวิชาแพทย์ของเจ้าของร่างเดิม นางได้พบกับ "เว่ยเฟิงหรง" ที่ถูกตามฆ่าบนเขา นางช่วยเขาไว้ และความสัมพันธ์ที่วุ่นวายนี้จึงได้เริ่มขึ้น ผู้ที่ตามฆ่าเขาคือ "องค์ชายเสวียนอวี่" ผู้ที่นางเคยมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้ แต่ในชาตินี้ นางเป็น "ไป๋ซูเม่ย" "ข้าจะเข้าเมืองหลวง" "เช่นนั้นก็ไปกับข้า" "คุณชาย เราพบกันเพียงเท่านี้จะดีกว่า จากนี้ต่อไป ก็ต่างคนต่างไปเถิด" "ซื่อจื่อแห่งหยางโจว" อย่าง "เว่ยเฟิงหรง" จะยอมปล่อยนางไปหรือไม่ในเมื่อในชาตินี้ ผู้ที่ถูกขนานนามว่ายอดสตรีอันดับหนึ่งผู้นี้คือว่าที่คู่หมั้นของเขา “ข้าแพ้แล้วคุณชายเว่ย ขอบคุณที่ออมมือ” “ดังนั้น..ข้าทําตามข้อตกลงได้แล้วใช่หรือไม่” “ใช่ ว่าแต่ท่านจะขอสิ่งใดเจ้าคะ” “เจ้าหลับตาก่อนสิ” “เหตุใดต้อง....” “ชู่วว....คนแพ้ไม่มีสิทธิ์ถามนะ” นางหลับตาลงตามข้อตกลง แม้จะไม่เข้าใจว่าเขาจะทําสิ่งใดก็ตาม ไม่นานนางก็รู้สึกถึงบางอย่างที่มาสัมผัสที่แก้มของนางตามด้วยเสียงกระซิบที่แผ่วเบาของผู้ที่กําลังสูดลมหายใจจากแก้มของนางเข้าไปจนสุด “ข้าเพียงแค่...ขอค่าสอนเพลงดาบเท่านั้นเอง” “เช่นนั้นขอบใจเจ้ามากสําหรับการดูแลข้าตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ขอให้เจ้า...โชคดี” “ท่านก็เช่นกัน ลาก่อน” เขาเดินลงจากเนินเขาที่ใช้ฝึกวิชาและมาลาอาหยงและเดินทางลงจากเขาทันทีโดยที่ไป๋ซูเม่ยมิได้ตามมาส่ง นางยังคงยืนอยู่ที่ลานฝึกและมองพวกเขาเดินลงจากเขาไปอย่างเงียบ ๆ “คุณชาย ท่านเป็นผู้ที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับความแค้นนี้ของข้า ข้ามิอาจไว้ใจผู้ใดเหมือนครั้งที่ผ่าน ๆ มาอีกแล้ว” เว่ยเฟิงหรงหันหลังมามองนางที่ยืนนิ่งอยู่บนเชิงเขา นางเองก็ยังคงมองมาที่เขาเช่นกัน สองคนที่สบตากันแม้ว่าจะไกลแต่เขาคิดไม่ผิด เขาเห็นว่านางกําลังยิ้มให้เขาอยู่เป็นแน่ “หากว่ามีวาสนา คงได้พบกันอีกในวันข้างหน้า ถ้าได้พบเจ้าอีกครั้งข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปเหมือนดังเช่นวันนี้เป็นแน่” เมื่อถึงเวลาล้างแค้น "อิ่นหลง" ในร่างของ "ไป๋ซูเม่ย" “ฟิ้ว....ฟิ้ว...ฟิ้ว ๆๆ” “อ๊ากกก!!! ลูกพี่ หูข้า!!...” “อ๊าก!! ตะ...ตาของข้า ผู้ใดกัน!!” “ผู้ใดกัน ช่างกล้าเหิมเกริมต่อต้านข้างั้นหรือ เผยตัวออกมา!!” ไป๋ซูเม่ยเพียงแค่เดินกลับมาที่อาหยงอยู่และสลัดถั่วที่เหลือในมือไปทางจางอู่ เสื้อผ้าของเขาก็ฉีกขาดจนถูกถอดออกจนหมดเป็นที่น่าอับอายต่อหน้าชาวเมืองหลวงอีกทั้งดวงตาทั้งสองก็ถูกถั่วที่เหลือพุ่งเข้าไปอย่างตรงเป้าหมาย จางอู่ล้มเสียงดังสนั่นท่ามกลางความสะใจของชาวบ้านโดยรอบที่ไม่มีผู้ใดสนใจจะช่วยพวกมันเลยสักคนอีกทั้งยังพากันโยนข้าวของและดึงเอาเงินที่ถูกเก็บไปคืนกลับมา “นิ้วเท้าหายไปนิ้วหนึ่งแล้ว ดูสิว่าเจ้าจะทําเช่นไรเสวียนอวี่” นี่เป็นเพียงแค่น้ําจิ้มเท่านั้น ติดตามเส้นทางการล้างแค้นของไป๋ซูเม่ย ความสะใจผสมผสานกับการรับมือการรุกของซื่อจื่อ “เจ้าอยากนอนพักสักหน่อยหรือไม่” “ข้าอยากกลับไปอาบน้ําแล้ว” “ข้ามีอยู่ที่หนึ่งหากเจ้าอยากแช่ตัวอาบน้ําสักหน่อย รับรองว่าไม่มีผู้ใดรบกวน” “ที่ใดงั้นหรือ” “น้ําตกด้านหลังนี่เอง แต่น้ําจะเย็นนิดหน่อย” ซูเม่ยหันไปมองใบหน้าของเขาที่เริ่มแดงเมื่อชวนนางไปยังน้ําตกที่เขาบอก นางเคยมีประสบการณ์เรื่องเช่นนี้มาก่อน รู้ดีว่าเขาพูดแม้จะไม่ได้คิดอะไรแต่การชวนสตรีไปอาบน้ําก็มิใช่เรื่องธรรมดา แต่ไป๋ซูเม่ยในร่างนี้ยังเป็นสตรีพรหมจรรย์เขาจึงคิดว่าไม่ควรชวนนางเช่นนั้น มือเรียวค่อย ๆ โอบรอบคอเขาอย่างจงใจ “ข้าอยากไปนะเจ้าคะ” เสียงกลืนน้ําลายของเขาทําให้นางนึกยิ้มอย่างพอใจ เขาช่างเป็นคนที่น่ารักเสียจริง แม้ว่าในชาตินี้นางจะกลับมาพร้อมกับความแค้น แต่กับเขาก็นับว่าเป็นคนที่ไม่เลว หากว่าคืนนี้ไม่มีเขาช่วยเอาไว้ ความแค้นที่เหลือของนางคงจะสะสางไม่ได้ “เจ้า....เจ้า...” “เฟิงหรง...ท่านชวนข้าเองนะ” นางเงยหน้ามองเขาที่มองสบตานางอย่างเลื่อนลอย โดยไม่รู้ตัวว่ากําลังทําสิ่งใด ปากของทั้งคู่ก็ประกบกันอย่างดุเดือด เรื่องนี้นางไม่ต้องสอนเขาด้วยซ้ําเพราะเว่ยเฟิงหรงดูจะชํานาญมากกว่านางเสียอีก เพราะชาติที่แล้วแม้ว่านางกับเสวียนอวี่จะร่วมรักกันหลายครั้ง แต่เขา...ไม่เคยจูบนางเลยสักครั้ง “ซูเม่ย ข้าจะพาเจ้า...กลับจวนดีหรือไม่” “ข้าอยากแช่น้ําเย็นสักหน่อย พาข้าไปที่น้ําตกเถอะเจ้าค่ะ” “เช่นนั้น...ข้าจะพาเจ้าไป” ไปติดตามเรื่องราวความรักระหว่างที่นางเอกของเราตามล้างแค้นศัตรู จะโหดเหี้ยม ดุเดือดและเร่าร้อนขนาดไหน ความหึงของพระเอกบอกได้เลยว่าไม่แพ้เรื่องอื่นจ้า ** คําเตือน ** เนื้อเรื่องที่เขียนทั้งชื่อคน สถานที่เป็นเพียงเรื่องแต่งจ