


โดย สำนักพิมพ์ LuminaMoon
0 สมาชิก
“ไง...เจอกันอีกแล้วนะ” เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังทำให้เธอหยุดชะงักฝีเท้าทันที ภาวรรณวรางค์เงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงของเขายืนพิงผนังข้างประตูเหมือนรออยู่ตั้งแต่ต้น ปุริมปรัชญ์ ผู้ชายที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดทั้งคลาส แต่ก็ยังหนีเขาไม่พ้น เธอยืนค้างอยู่อย่างนั้น ราวกับถูกแช่แข็ง ริมฝีปากเผยอออกนิด ๆ ด้วยความตกใจ ไม่รู้จะตอบอะไรออกไป สมองเหมือนหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ “นึกว่าจะไม่ได้เจอเธออีกแล้วนะ...ลูกแพร” เขาบอก แฝงรอยยิ้มนิด ๆ ชวนใจสั่น ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงรัวราวกับจะทะลุอก
เรื่องเดียวกัน แต่คนละเว็บ ก็อยู่ห้องชุมชนเดียวกัน
ยังไม่มีใครเริ่มคุยเรื่องนี้ อ่านถึงตรงไหนแล้ว มาเปิดประเด็นกัน
เป็นเจ้าของผลงานนี้และอยากให้แก้ไขหรือนำข้อมูลออก? แจ้งทีมงาน (ดู ข้อกำหนดเรื่องลิขสิทธิ์)