กำลังโหลด...
โดย EDMGAMINGDX5
0 สมาชิก
บทกลอนนำเรื่อง ฟังเถิดเด็กหนาอย่าเฉยช้าอยู่นิ่งเงียบ วิชาเปรียบแสงทองที่ส่องใจ หนังสือดีเปรียบเพื่อนแท้แน่กว่าใคร อ่านเมื่อใดก็เหมือนดั่งได้พบครู แม้กาลผ่านกี่ปีฤดีเปลี่ยน แต่เสียงเขียนก้องอยู่มิรู้หาย หากเปิดใจ ยอมเดินตามแสงปลาย เจ้าจะกลายเป็นผู้เห็นเส้นทางจริง
เรื่องเดียวกัน แต่คนละเว็บ ก็อยู่ห้องชุมชนเดียวกัน
ยังไม่มีใครเริ่มคุยเรื่องนี้ อ่านถึงตรงไหนแล้ว มาเปิดประเด็นกัน
เป็นเจ้าของผลงานนี้และอยากให้แก้ไขหรือนำข้อมูลออก? แจ้งทีมงาน (ดู ข้อกำหนดเรื่องลิขสิทธิ์)