ระฆังวิญญาณนิรันดร์

โดย ไร้ตัวตน

0 สมาชิก

"เมื่อหยาดน้ำค้างบนใบไผ่กลายเป็นโลหิต และเสียงกระดิ่งใบสุดท้ายสั่นสะเทือนห้วงคำนึง ความเป็นมนุษย์ของข้าก็แหลกสลายไปพร้อมกับรอยยิ้มของเจ้า... บนเส้นทางเซียนที่ปูด้วยซากศพ ข้ามิได้แสวงหาความเป็นนิรันดร์ แต่ข้าแสวงหาเหตุผลที่จะไม่ต้องลืมว่า... ข้าเคยเป็นใคร"