


โดย พู่กันพันล้าน
0 สมาชิก
..ใต้ต้นเหมยด้านหลังหมู่บ้าน เด็กหญิงในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ลมพัดชายแขนเสื้อของนางพลิ้วไหวเบา ๆ ดวงตาคู่นั้นนิ่งสงบ...ทว่านุ่มนวลเกินกว่าจะลืมเลือน“อย่าทอดทิ้งตัวเอง” ดวงตาของเขาค่อย ๆ เย็นลงทีละน้อย สงบนิ่งอย่างประหลาด“พวกเจ้ากล่าวไม่ผิด...” “โลกนี้...ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ่อนแอ”
เรื่องเดียวกัน แต่คนละเว็บ ก็อยู่ห้องชุมชนเดียวกัน
ยังไม่มีใครเริ่มคุยเรื่องนี้ อ่านถึงตรงไหนแล้ว มาเปิดประเด็นกัน
เป็นเจ้าของผลงานนี้และอยากให้แก้ไขหรือนำข้อมูลออก? แจ้งทีมงาน (ดู ข้อกำหนดเรื่องลิขสิทธิ์)