สนธยาแห่งความอาดูร

โดย มัตสยาสีคราม

0 สมาชิก

ผีตนนั้นเฝ้ามองผมจากข้างหน้าต่าง ณ โมงยามแห่งความจริงและความฝันได้บรรจบกัน มันครวญคราง พร่ำเพ้อ… ”น่าสงสาร น่าสงสารจริงๆ“ — แต่แล้ววันหนึ่งผมกลับได้ยินมันครางออกมาเป็นชื่อของผม